czwartek, 8 listopada 2012

Historia parafii św. Marcina w Starym Lasie


Historia parafii św. Marcina w Starym Lasie


Dzieje parafii w Starym Lesie od niepamiętnych czasów połączone są z losami miejscowości i odwrotnie. To w archiwach biskupich i parafialnych znajdziemy pierwsze wzmianki o Starym Lesie. Tam dowiemy się jak wyglądała nasza miejscowość wieki temu i jak wyglądało codzienne życie.
Miejscowość Stary Las w większość okresu jakim istniała była własnością biskupów wrocławskich, jak wiele innych miejscowości w naszym regionie. Możemy pokusić się z stwierdzeniem, że wygląd naszej wsi zawdzięczamy właśnie polityce prowadzonej przez ówczesnych biskupów wrocławskich.
Pierwsza wzmianka dotycząca parafii pojawiał się w Liber fundationis episcopatus Vratislaviensis na początku XIV wieku. Natomiast pierwsze wzmiankowanie kościoła znajdujemy w Dezemregister nuncjusz papieskiego Galgardus de Carceribus 1335 roku. Kolejne udokumentowane wspomnienie Naszej wspólnoty parafialnej odnajdujemy w Baytrage zur Beschrreibung von Schlessien z 1784 roku (Opis Śląska). Znajdujemy tam statystykę parafialną informującą nas o liczbie narodzin (np. rok 1781 – 48), zawieranych małżeństw (np. rok 1781-7), zgonów (np. rok 1781-26). W tej publikacji znajdujemy również pierwszą wzmiankę o budynku plebanii.

Dzisiejszy kościół parafialny pod wezwaniem św. Marcina biskupa powstał w latach 1913-1917 na miejscu małego kamiennego kościoła znajdującego się w miejscu dzisiejszego głównego ołtarza. Współczesny wygląd naszej Świątyni zawdzięczamy przebudowie w latach 1925/1926. W tych latach kościół uzyskał neobarokowy wygląd wnętrz, piękne witraże przedstawiające świętych oraz organy. Z tego okresu pochodzi również kaplica z płaskorzeźbą przedstawiającą Jezusa w Ogrodzie Oliwnym. Pierwotnie na kaplicy znajdowała się drewniana wieża, w której znajdował się dzwon bijący jedynie w celu ogłoszenia śmierci, dzwon ten zwany był dzwonem Maryjnym, pochodził z 1505 roku, w 1942 roku został wraz z drugim dzwonem kościelnym zwanym św. Marcin pochodzącym z 1938 roku przetransportowany na przetopienie. Dzwon, który zawieszony jest na wieży do dnia dnia dzisiejszego zwany jest „Wołaczem” i pochodzi z 1585 roku. Będąc w tym miejscy należy wspomnieć o zegarze, który jest przecież jednym z wyznaczników czasu życia na wsi działającym od swojego powstania w 1914 do dnia dzisiejszego, pomagając dawnym i dzisiejszym mieszkańcom miejscowości.

Okres wojenny był dla zabudowań kościelnych okresem względnie spokojnym, pomijając utratę dwóch dzwonów w 1942 roku, to dopiero działania frontu w 1945 roku spowodowały znaczne zniszczenia. Radzieccy żołnierze używali wieży kościelnej jako punktu obserwacyjnego, kiedy zauważyła to armia niemiecka, skierowała ostrzał w kierunku wieży, dokonując wielu szkód i zniszczeń. Lata powojenne mijały na remontowaniu i odnawianiu naszej Świątyni. Odnowiono wieżę z zegarem, zaankrowano świątynie i ołtarz zniszczony podczas ostrzeliwania. W późniejszych latach zmieniono pokrycie dachowe. Łupek zastąpiono miedzią i blachą.
Otoczenie wkoło kościoła również się zmieniło. Zlikwidowano dawny cmentarz niemiecki, posadzono krzewy, odnowiono bramę i mury. W 1963 roku odmalowywano i restaurowano malowidła kościelne.
Do dnia dzisiejszego zachowały się następujące księgi parafialne dotyczące:
  1. Chrztu – od 1875 do 1902, od 1902 do 1926
  2. Małżeństwa – od 1766 do 1832, od 1883 do 1945
  3. Zgonów – od 1766 do 1817, od 1865 do 1937











Brak komentarzy:

Prześlij komentarz